Prolog - Nie ma światła bez ciemności

Witam wszystkich bardzo serdecznie! 

Na samym początku radzę zapoznać się z podstronami "Fabuła" i "Bohaterowie". To z pewnością rzuci trochę światła na pierwsze rozdziały mojego opowiadania. Szczególnie przydatne może okazać się drzewo genealogiczne (nie hejtujcie XD robiłam sama i jest brzydkie, ale chodzi głównie o to, aby wszystko było jasno rozpisane), bo jak można się zorientować, w opowiadaniu pojawi się wielu bohaterów, będących wytworem mojej wyobraźni. Prolog krótki, ale taki właśnie miał być. Bez przedłużania zapraszam do lektury! Mile widziane wszystkie komentarze. 

Las od zawsze przyprawiał złotowłosą dziewczynkę o dreszcze. Kojarzył jej się z chłodem i ciemnością, a ona bardzo się jej bała. Jednak w dniu jej siódmych urodzin uznała, że siedmiolatce nie wypada lękać się ani lasu ani ciemności i postanowiła sama przejść bardzo ciemną ścieżkę prowadzącą w głąb lasu. Zrobiła kilka kroków i obejrzała się za siebie. Kolejne parę metrów i znowu zerknęła w tył. Odetchnęła głęboko i szybko podreptała przed siebie. Szła bardzo długo, aż dotarła do zalanej słońcem polany. Szczęśliwa i dumna z siebie wystawiła twarz ku ciepłym promieniom. Po chwili zorientowała się, że nie jest sama. Starszy pan w płaszczu podróżnym i szpiczastym kapeluszu z brunatną brodą i włosami do ramiona uśmiechał się życzliwe. Alice cofnęła się wystraszona, mijając linię drzew.

- Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy. - Jego głos był spokojny i radosny, jakby to przypadkowe spotkanie, które w rzeczywistości wcale nie było przypadkowe, bardzo go uradowało.

- Dzień dobry. Bardzo mi przykro, ale nie wiem kim pan jest.

- I dlatego jest ci przykro? To że mnie nie znasz, nie oznacza, że masz się smucić - dziewczynka zamyśliła się. Widząc, że nie kwapi się do odpowiedzi, starzec mówił dalej.

- Ja natomiast bardzo się cieszę, że cię spotkałem. Od dawna chciałem się z tobą zobaczyć, Alice.
Dlaczego ten pan zna moje imię?!, dziewczynka krzyczała w myślach, ale milczała dalej.

- Posłuchaj mnie teraz uważnie, Alice. Czy wiesz kim jest Sama - wiesz - kto?

- On jest bardzo złym czarnoksiężnikiem - odparła. 

- Doskonale. No więc wielu ludzi myśli, że on umarł, ale to nieprawda. On powróci, a ty będziesz musiała go pokonać. 

- Ale ja mam dopiero siedem lat! 

- On wróci kiedy będziesz starsza. Od dzisiaj jesteś Wybraną, Rycerzem Nocy, Srebrną Gwiazdą, Strażniczką Światła. Nie możesz nikomu powiedzieć, że mnie tutaj spotkałaś dobrze? - Kiwnęła głową. Nie miała zamiaru nikomu powiedzieć. Naprawdę zainteresowało ją to, kim jest ten człowiek. 

- Zapamiętaj moje słowa Alice Goldberg. Nie ma światła bez ciemności - Te słowa kołatały w głowie małej dziewczynki, która nie do końca je rozumiała. Podniosła wzrok i zauważyła, że czarodziej zbiera się by ją opuścić.

- Mam do pana jedno pytanie. Kim pan jest? - Starzec uśmiechnął się życzliwie.

- Człowiekiem, który żyje zdecydowanie zbyt długo i wie zdecydowanie zbyt wiele. - Mrugnął do niej.

- Życzę ci szczęścia, Alice Goldberg. - Po tych słowach odwrócił się, powiewając szkarłatną peleryną i odszedł w las. Od tego czasu czarodziejka nosi na łopatce znamię. Gwiazdę przeszytą srebrnym mieczem.